I tak stwierdzono, że lepszy dźwięk otrzymuje się z tuby o twardej, gładkiej powierzchni, że nie bez znaczenia dla jakości emisji, pozostaje jej kształt i proporcje. Po wynalezieniu głośnika, tuba stała się staromodnym przeżytkiem. Co sprawiło, że urządzenie to przeżywa obecnie swój renesans? Jakie są różnice miedzy głośnikiem dynamicznym i tubowym? Jaki jest zakres jego stosowania?
Przyjrzyjmy się rysunkowi 24, przedstawia on schematycznie budowę głośnika tubowego. W zasadzie występują tu te same elementy które znajdują się w głośniku dynamicznym. Membrana (1) zamocowana jest w obudowie (2), którą z kolei umieszczono w sąsiedztwie magnesu trwałego (4). W szczelinie magnesu znajduje się cewka z drutu miedzianego przymocowana jednym końcem swego korpusu do membrany. Jeżeli do cewki doprowadzi się napięcie o zmiennej wartości - będzie ona płycej lub głębiej, z większą lub mniejszą częstotliwością wciągana w szczelinę magnesu.
W głośniku magnetodynamicznym otwartym, jaki opisywany był poprzednio, membrana oddziaływała bezpośrednio na powietrze otoczenia. Ponieważ membrana spełnia rolę tłoka tłoczącego powietrze, nie napotykała na większy opór (powietrze jest przecież ośrodkiem o małej gęstości), co powodowało małą skuteczność i małą sprawność pracy.
| |
|